Warszawski Miejski System Informacji obchodzi w tym roku 30-lecie swojego istnienia, stanowiąc niezastąpiony element miejskiego krajobrazu i ułatwiając codzienne poruszanie się po stolicy. Charakterystyczne niebiesko-czerwone tablice z nazwami ulic, drogowskazy oraz czytelne oznaczenia adresowe od trzech dekad skutecznie pomagają mieszkańcom 

Początki wdrażania spójnego systemu sięgają połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, kiedy przestrzeń publiczna Warszawy zmagała się z ogromnym chaosem wizualnym. Ówczesny pejzaż miasta zdominowany był przez wszechobecne budki gastronomiczne, prowizoryczne stragany, dziesiątki różnorodnych reklam oraz szyldy tworzone bez jakichkolwiek reguł estetycznych. Odpowiadając na tę potrzebę uporządkowania otoczenia, ówczesny zarząd gminy Warszawa-Centrum podjął pionierską decyzję o stworzeniu jednolitego i profesjonalnego systemu informacyjnego. Zanim jednak zapadły ostateczne decyzje, przeprowadzone zostały szeroko zakrojone badania, analizy przestrzenne oraz konsultacje z udziałem varsavianistów, historyków, architektów i językoznawców. Władze miasta czerpały również inspiracje z zagranicznych wzorców, analizując rozwiązania funkcjonujące m.in. w Londynie, Paryżu, Toronto czy amerykańskim Bostonie, który wyróżniał się kompleksowym podejściem do komunikacji wizualnej w przestrzeni miejskiej.

Wprowadzenie Miejskiego Systemu Informacji nie ograniczało się jedynie do estetyki, lecz miało kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa oraz integracji lokalnych społeczności. 

Świadomość tego, gdzie się znajdujemy, jest bardzo ważna zarówno z perspektywy mieszkańca, jak i osoby, która pojawia się w mieście tylko na chwilę. Istotne jest, czy wiadomo, jak odnaleźć nie tylko np. najbliższe muzeum, ale i pogotowie czy policję. Dzwoniąc po pomoc, musimy umieć wskazać miejsce, w którym się znajdujemy. Podział na obszary miał też za zadanie wzmocnić lokalną społeczność, sprawić, aby mieszkańcy jeszcze bardziej utożsamiali się z miejscem, które jest ich domem – przekazuje stołeczny urząd. 

Wartościowym zabiegiem było nawiązanie do naturalnego układu geograficznego stolicy, w którym rzeka Wisła stała się punktem odniesienia dla wyznaczenia prostopadłych i równoległych arterii komunikacyjnych. Opracowana przez Towarzystwo Projektowe kolorystyka, oparta na niebieskim tle z białymi literami oraz czerwonymi akcentami dla nazw obszarów, stała się znakiem rozpoznawczym Warszawy, natomiast w strefach zabytkowych zastosowano eleganckie tablice brązowe.

Przez minione dziesięciolecia MSI stale się rozwijał, ewoluując od kilkudziesięciu początkowych obszarów gminy Warszawa-Centrum do ponad 140 stref obejmujących całą stolicę. Poza funkcją czysto nawigacyjną, system pełni również rolę edukacyjną i historyczną, co można zauważyć na specjalnych modułach informacyjnych umieszczanych przy zabytkach czy budynkach o szczególnym znaczeniu dla kultury. Sukces warszawskiego projektu sprawił, że stał się on wzorem do naśladowania dla innych ośrodków w kraju, które zaczęły wdrażać podobne rozwiązania wizualne m.in. w Krakowie, Łodzi czy Poznaniu. 

fot. ZDM