Zakończyły się prace konserwatorskie przy zabytkowej studni miejskiej „Gruba Kaśka”, położonej w rejonie Placu Bankowego. Liczący niemal 240 lat obiekt przeszedł gruntowną renowację, która pozwoliła przywrócić mu estetyczny wygląd i zabezpieczyć konstrukcję przed dalszą degradacją

Lokalizacja wodozbioru, usytuowanego pomiędzy ruchliwymi jezdniami Alei „Solidarności”, sprawia, że jest on nieustannie narażony na niekorzystne czynniki zewnętrzne, takie jak drgania wywołane ruchem pojazdów czy wszechobecne zanieczyszczenia. Po ponad dwóch dekadach od ostatniej interwencji stan techniczny budowli znacząco się pogorszył, co przejawiało się licznymi ubytkami w tynku, spękaniami oraz aktami wandalizmu. 

W ramach prac wyczyściliśmy konstrukcję – w tym cokół z piaskowca i granitową kostkę otaczającą studnię – i uzupełniliśmy ubytki tynku. Oczyszczone i zabezpieczone zostały także elementy metalowe oraz drewniane. Niemało działo się wewnątrz obiektu. Odnowiliśmy ściany i drewniane belki. Wymieniliśmy podłogę, która całkowicie przegniła i spróchniała. Renowację przeszedł też historyczny kołowrót, który powrócił na swoje miejsce – przekazuje ZDM.

Całość prac prowadzono pod ścisłym nadzorem konserwatora zabytków, dbając o zachowanie historycznego charakteru budowli. W trakcie realizacji przedsięwzięcia zwrócono również uwagę na aspekty przyrodnicze. Przy wsparciu ornitologa zabezpieczono miejsca lęgowe ptaków, które wcześniej chętnie gnieździły się we wnękach okiennych zabytku.

Historia „Grubej Kaśki” sięga lat 80. W XVIII wieku wzniesiono ją jako centralny punkt dawnego Placyku Tłomackiego. Swoją charakterystyczną nazwę obiekt zawdzięcza krępej, okrągłej bryle. Choć w okresie dwudziestolecia międzywojennego wodozbiór służył jeszcze m.in. miejskim dorożkarzom, tragiczne wydarzenia II wojny światowej doprowadziły do zniszczenia otaczającej go zabudowy. Studnia przetrwała ten okres, a po powojennej rekonstrukcji w 1947 roku znalazła się w nowym otoczeniu, wynikającym z budowy Trasy W-Z. 

fot. ZDM